NS haalt €11000 op voor het goede doel

15-06-2017

Team 122 NS International heeft meegedaan aan de Roparun 2017. Lees hier het sfeerverslag van één van de deelnemers:

Het is 3 juni en in Nederland vullen de Facebookpagina’s zich met foto’s van terrassen en ijsjes. Niet in Frankrijk, waar duizenden mensen bijeen zijn voor de start van de Roparun, een hardloopestafette van Parijs naar Rotterdam. 530 kilometer hardlopen, 24 uur per dag. Onder de deelnemers ook 8 lopers van NS, met 4 begeleidende fietsers, verzorgers, catering en transport. In totaal 25 mannen en vrouwen sterk. NS is ambitieus. Door eerdere deelnames weten we al dat we een bovengemiddelde snelheid zullen gaan lopen. Daardoor zullen we redelijk laat op de dag gaan starten. De sfeer op het startterrein is uitgelaten. De organisatie maakt er een feest van, met lekker opzwepende muziek en vrijwilligers die ieder dansje van iedere skihut-hit weten uit te voeren. Of je nou wil of niet, je doet er aan mee. Totdat, een paar uur voor vertrek, coach Jaap het serieuze deel voor z’n rekening neemt: we gaan briefen. De regels worden doorgenomen, de taakverdeling komt ter sprake, en we moeten ons klaar gaan maken voor de ‘pasta party’. Een heuse sportmaaltijd: een bord vol spaghetti om de eerste uren goed door te komen.


Terwijl we zitten te eten lijken de koolhydraten nodiger dan ooit: het komt ineens met bakken uit de hemel en het wordt kouder. Niet ideaal als start van een 13-voudige marathon. Maar waar meerdere teams in de stromende regen moeten starten, daar zijn de weergoden ons iets gunstiger gezind. Om 20:05 is het zo goed als droog. Met nog een minuut te gaan maken de lopers en fietsers zich op om te gaan starten. Nog even wat knallende muziek uit de speakers, aftellen van 10 naar 1 en… weg zijn ze. De drukke straten van Parijs op. Het is inmiddels gaan schemeren, waardoor de deelnemers verplicht een led-vest aan moeten. Als je goed kijkt, zie je de lichtjes dansen door de straten. Na een uurtje lopen wordt de bebouwing minder en zien we de eerste contouren van het landschap dat we nog tientallen uren voor ons zullen zien: het glooiende Noord-Franse landschap. En dat is, nu nog, geen straf. De wegtrekkende regen laat een felle dubbele regenboog achter en de ondergaande zon kleurt de hemel oranje en paars. Dit is wat de Roparun de Roparun maakt.


Als de 4 lopers van het eerste team er na zo’n 3,5 uur de eerste etappe er op hebben zitten, zijn we inmiddels meer dan 30 kilometer van Parijs vandaan. En nog maar 490 van Rotterdam verwijderd. Het is tijd voor de eerste wissel: een logistiek kunststukje. Team B staat klaar bij de campers en met een handtik wordt het spreekwoordelijke stokje overgegeven van Team A aan Team B. En terwijl de spieren van de lopers en fietsers van Team A worden losgemasseerd, gaat Team B de koude nacht in. 
Het is een proces dat de komende dagen een routine wordt. Laat dat maar aan NS’ers over. De routes kloppen precies, de catering is meer dan in orde, de wissels staan op de juiste plek en functioneren goed, de tijdplanning klopt tot op de meter en de minuut. Het is bijna te mooi om waar te zijn. En dat blijkt ook als we op zondagmiddag te maken krijgen met de eerste serieuze blessure. De heuvels eisen hun tol. Eén van de lopers kan niet meer verder door een hamstringblessure. Een tegenslag voor het team, maar vooral voor de loper zelf. We zijn nog niet eens halverwege Rotterdam. Het team weet zich aan te passen en richt zich op. 


Het is helaas niet het enige dat de zondag voor ons in petto had. Allereerst begeeft de startmotor van een van de campers het, en terwijl de motorkap van de camper omhoog staat, komt er een Whatsappje binnen dat je niet wil krijgen als je met een hardloopwedstrijd bezig bent. Het lopende team meldt een uur later op het wisselpunt te zullen gaan komen. Ze zijn verkeerd gelopen. En geen paar honderd meter, maar 6 kilometer. Op het wisselpunt zien de lopers van het andere team de ene na de andere groep voorbij komen. Eerst nog een paar achter elkaar, maar de tussenpozen worden steeds groter. Het is duidelijk: we liggen nu redelijk achteraan. Het wordt even later bevestigd door de organisatie: we liggen een-na-laatste. En de laatste groep heeft een hogere gemiddelde snelheid dan wij. In de late avond halen ook zij ons in.
Doordat we zaterdag ook nog eens laat gestart zijn, lopen we ook flink achter de massa. Midden in de nacht lopen we door inmiddels Belgische plaatsen waar het overdag en ’s avonds een feest geweest moet zijn. In Zele, altijd een gezellige doorkomstplaats, wordt al veel opgeruimd. Sommigen lijken niet helemaal te snappen wie nou die dwazen zijn die midden in de nacht aan het hardlopen zijn. 
Maandag belooft een andere dag te worden. Nederland komt in zicht en daarmee ook de finish in Rotterdam. Dat we nog steeds laatste liggen, daar heeft het Noord-Brabantse Ossendrecht maling aan. Tot onze grote verrassing is daar de boel nog niet opgeruimd. De bewoners staan er nog, juichen ons toe en hebben voor ons dezelfde enthousiaste behandeling als al die honderden groepen die ons voor zijn gegaan. Klappende mensen, verkleed als film- en muzieksterren. We krijgen snoep uitgereikt en we mogen zelfs over een podium lopen. Nou ja… mogen. We moeten! En we doen het van harte. Het geeft energie voor de rest van de dag. En al helemaal als we horen dat ze ons eigenlijk bijna een half uur later hadden verwacht. We lopen in op het schema! Onbewust gaat er een tandje bovenop en als we bij het eerste grote wisselpunt in Nederland zijn, is de achterstand nog maar 20 minuten. De Roparun is geen wedstrijd tussen groepen, maar deze informatie gaat er toch wel in als koek. 
We zijn bezig met de laatste uren van de Roparun. De grens van 500 kilometer komt in zicht en in de verte is de skyline van Rotterdam al zichtbaar. De Rotterdam, de Erasmusbrug, het WTC. Nog maar heel even en we finishen! Team B mag het gaan doen. Zij lopen de laatste etappe van Dinteloord naar Rotterdam. Team A en alle begeleiding wachten ze op bij het Wilhelminaplein, want we willen met z’n allen over de finish. De ene na de andere groep gaat over de finish tot er in de verte, 4 groepen eerder dan verwacht, een klein groepje lopers en fietsers in knalgele shirts aankomt. Dat zijn wij! De laatste 100 meter doen we met z’n 25-en. We zijn zo’n 44 uur in beweging geweest en in Rotterdam Zuid… staan we ineens stil. Allemaal. Het zit erop. We hebben het gehaald! Wat ons rest is een wandeling van De Kop van Zuid naar de feestelijke finish op de Coolsingel. 
Langs de kant staan duizenden mensen de honderden deelnemers toe te juichen. Er staan drumbands die de lopers binnenhalen en dezelfde mensen die ons in Parijs met stampende muziek uit stonden te zwaaien, verwelkomen ons nu minstens zo enthousiast. Door de speakers klinkt het “En daar is team 122! Ga over de finish en geniet!  Een hard applaus van het publiek, van familie, van vrienden en van andere teams. We zijn thuis. We hebben het gehaald! En in onze virtuele achterzak hebben we een cheque van bijna 11.000 euro! Bij elkaar gelopen in 529 kilometer. Een schitterend bedrag dat de Roparun besteedt aan zorg voor mensen met kanker. De Roparun is letterlijk en figuurlijk een avontuur voor het leven.